Wednesday, May 14, 2008 - داستان من

سلام به همه شما عزیزان . این وبلاگ در جهت همراهی و هماهنگی با شما عزیزان همجنس گرا ساخته شده است تا جایی برای درد دل ، اظهار نظر و پیامهای شما عزیزان باشد . من ((رها )) ( اسم اصلیم چیز دیگس ) مدیر وبلاگ خودم یه گی هستم که دوست دارم دیگران سرگذشت منو بخونن . هر گونه نظر ، پیشنهاد و یا مقاله و شعرتون رو به من میل بزنین و مطمئن باشین که در وبلاگ منعکس میشه . حالا هم میخوام از خودم براتون بگم : ( به تاریخ پست ها توجه نکنین ، من تاریخ دقیق اونو زیرش مینویسم )

سال 1365 و در شهر کرمانشاه بدنیا اومدم . مادرم خونه دار و پدرم بنا بود . آخرین فرزند خونواده هستم و قبل از من مادرم هفت تا پسر و چهار دختر بدنیا آورده بود که 6 تا از پسر هاشو خودش سقط کرده و حالا ما 2 برادر و 3 خواهریم ( یکی از خواهرام سکته مغزی کرد و راحت شد ) . از بچگیام اونطور که مادرم و اطرافیان میگن یه بیضه نداشتم و کسی هم به این مسئله توجه نکرد . اونقدر چاق و تپل بودم که همه به من گروهبان گارسیا می گفتن ( مال توی زورو ) . همینطور که بزرگتر می شدم تمام وقتم با دختران و کمتر با پسران بود . خیلی راحت با دختر ها اخت می شدم و با اونا بازی می کردم ، البته دوست های پسر هم داشتم ولی تعداد اونا کم بود . بیشتر بازی هام حول و حوش بازی های دخترانه بود و هیچکس نفهمید چرا من بیشتر با دخترا هستم . به جایی رسیدم که باید به مدرسه می رفتم و این آغاز دورانی پر دردسر و عذاب آور برای من بود که خودم ازش خبر نداشتم . خلاصه راهی مدرسه شدم و شروع به آموختن علم کردم . درسم خوب بود ، توی کلاس و مدرسه نفر اول بودم . اونقدر درسم خوب بود که اکثراً به عنوان نفر اول کل مدرسه انتخاب می شدم . هیچ علاقه ای به ورزش نداشتم و زنگ های ورزش یا جیم می شدم و یا خودم رو سرگرم درس خوندن می کردم و یا خودمو به مریضی می زدم . از ورزش نفرت داشتم و کمترین نمره ام هم مربوط به این درس بود . شاید باور نکنین تا حالا بیشتر از 2 یا 3 بار و اون هم خیلی کوتاه با توپ بازی نکردم و از توپ هم بدم میاد . از دوستان دبستانم زیاد دلخور نیستم هرچند یه کم اذیت شدم و این بخاطر طبع ملایم و آرامش جو و پر از احساسات من بود . گاهی اوقات یکی به من چشمک میزد ، یکی اذیتم میکرد و ... اما من اصلاً این توانایی رو نداشتم که از خودم دفاع کنم . به هر حال دوران دبستان با تمام خوبی ها و بدی ها و خاطراتش تموم شد . من به راهنمایی اومدم که زیاد نمی خوام اونو بیاد بیارم که دوران بدی بود ، چون هم آزار و اذیت من بیشتر شد و هم زمانی بود که من به بلوغ رسیدم و این ابتدای بدبختی های زندگی پر دردسر من بود . انگار خداوند خواسته من اینطور زجر بکشم . مدرسه ای که من توش درس می خوندم توی محله بدی بود و بطبع بچه های اونجا هم بد و پر رو . چون  همه در حال گذر از کودکی به نوجوانی بودیم و به بلوغ می رسیدیم ، می خواستیم که شهوت خود مونو با کسی یا چیزی تخلیه کنیم . می دیدم که دوستان و همکلاسی هام به خودشون میرسن ، دنبال دخترا در مدرسه ها میرن ، نامه میدن ، نامه میگیرن و ... اما من عکس العملی نداشتم و هر وقت بچه ها می پرسیدن دوست دختر داری و یا در این مورد صحبتی می کردن ، من حرفی برای گفتن نداشتم و سعی می کردم از اینجور بحث ها فرار کنم . می خوام از یکی از منفور ترین و بدترین کسانی که در زندگی من بود براتون بگم ( دوران راهنمایی ) : اسم اون (( فرهاد مرادی )) بود . یه پسر نسبتاً خوشگل و هیکلی . اون که متوجه شده بود من با بقیه فرق دارم و یه آدم تنهام ، پیش من می نشست به این صورت که یکی از دوستام سر میز ، خودش وسط و من هم ته میز . از کنار اون نشستم معذب بودم ، چون اون دور از چشم بچه ها با من حال می کرد ، یه پاشو زیر پای من می کرد و دستش رو هی می کشید رو رانم . از این کار اون حالم بهم می خورد اما کاری نمی تونستم انجام بدم و میترسیدم از اینکه کسی منو ببینه و آبروم بره . اصلاً توان رویارویی با اون و یا کس دیگه ای رو نداشتم و سعی میکردم کنار اون نشینم و باهاش حرف نزنم و دریغ از یک پشتیبان . تف به تو و به آدمهایی مثل تو که فقط میخواین شهوتتون رو به هر وسیله شده ارضاء کنین و کاری به احساسات و عواطف طرف مقابل ندارین که اون چطوری خرد میشه . لعنت بر شما الهی به درک واصل بشین . به همین دلیله که نمیخوام زیاد از اون دوران یاد کنم . هیچ حسی نسبت به دختران نداشته و ندارم و از نظر شهوانی هم هیچ دختر و یا زنی نمیتونه منو ارضاء کنه ، چون هیچ برانگیختگی جنسی در مورد اونا ندارم ، اما پسرا نه. باور کنین اگه حتی دستم به دست و یا اندام یه پسر بخوره یه جوری میشم و سریع واکنش نشون میدم . به این خاطر سعی کردم همیشه از پسرا دوری کنم مبادا یه روز کاری بکنم که پشیمونی سودی نداشته باشه و خوشبختانه تا بحال مرتکب گناهی نشدم . دبیرستان بهترین دوران زندگیم بود .با سه نفر آشنا شدم که منو یه کم از فکر و خیال در آوردن . همیشه با هم شوخی میکردیم ، میگفتیم و میخندیدیم . تنها اون زمان بود که به من خوش گذشت و هیچ اذیت نشدم . امیدوارم هر جا هستن همیشه سلامت باشن . این کار روزگاره که چیزای خوب میرن و تنها خاطرشون تو ذهن انسان باقی میمونه . آخ که چه زود گذشت ، انگار همین دیروز بود . درس و مدرسه که تموم شد ، دوست داشتم ادامه تحصیل بدم اما کو پول ، خانواده من هم که از طبقه متوسطی بودن بزور خرج خونه در می اومد چه برسه به اینکه منم برم دانشگاه . بهمین دلیل بی خیال ادامه تحصیل شدم .کم کم زمزمه سر کار رفتن و زن گرفتن برای من از طرف خونه شروع شد . با سر کار رفتن زیاد مشکلی نداشتم ولی زن گرفتن محال ممکن بود . من چطور میتونم زن بگیرم در حالی که نسبت به زنها بی احساس هستم ( نه اینکه اصلاً حسی نداشته باشم اما احساس جنسی به اونا ندارم ) چه برسه به اینکه بخوام با اونا سر کنم به عنوان زن و شوهر و من بخوام اونو از نظر جنسی ارضاء کنم !!! . دوران سختی بود و هست . کلاس کامپیوتر رفتم و این منو سرگرم کرد و با کامپیوتر و اینترنت آشنا شدم و این ابتدای راهی بود که من کمی اطلاعات در مورد خودم جمع کنم . بیشتر اوقات این حس رو داشتم که من یه دخترم و گاهی هم حس میکردم پسرم . سر دوراهی مونده بودم و این بیشتر و بیشتر عذابم میداد . چه شبها که تا صبح برای خودم گریه کردم اما کسی اشکهای منو ندید . روز بروز لاغر تر میشدم و وزن کم میکردم و اینجوری شد که افسرده هم شدم . گاهی هفته ها و شایدم ماهها با کسی یک کلمه حرف نمیزدم و بی هدف میرفتم بازار و برمیگشتم و یا خونه تنها مینشستم و برای خودم تنهایی ، غصه میخوردم . آخ که چه بده آدم تنها باشه ، من تنهایی رو اینجور معنی میکنم (( تنهایی اینه که همه دور و برت باشن از دوست رفیق پدر مادر و ... ، اما کسی تو رو نفهمه و نتونه کاری برات انجام بده )) . با هیچکس دوست نبودم و دوست و رفیق هایی هم که داشتم روابطمون در حد سلام و علیکی بیشتر نبود . آخ که چقدر تنهایی و بی کسی کشیدم ، چقدر گریه کردم و نتیجه نگرفتم ، چقدر به درگاه خدا نالیدم ، وای خدایا چرا ؟ چرا من ؟ نمیدونستم چرا نسبت به پسر ها احساس عجیبی دارم ، عاشق بعضی ها میشدم و نسبت به اون حساس میشدم و میخواستم که نهایت احساساتم رو ابراز کنم اما میترسیدم از اینکه اون فکر کنه من یه آدم منحرف هستم و آبروم بره . این طوری شد که من احساسات لطیف و عشق و علاقم رو پنهون کردم و از اینکه نمیتونستم کاری برای خودم انجام بدم و یا یه دوست پیدا کنم بیشتر سرخورده میشدم . داداشم یه کامپیوتر برام خرید و من به اینترنت دسترسی پیدا کردم ( توی همون آموزشگاهی که کامپیوتر خوندم به عنوان مسوول کامپیوترها کار میکنم ) . توی اینترنت در مورد مسائل و مشکلات جنسی جستجو میکردم که به سایت (( نوین جنسی )) راه پیدا کردم و با دکتر (( شیر محمدی )) آشنا شدم . طی مشاوره هایی که با ایشان انجام دادم از طریق میل ، متوجه شدم که یه گی ( همجنس گرای مرد ) هستم . ایشان از من خواستند که یه وبلاگ بسازم و داستان زندگی و مشکلاتم رو توش بنویسم و بعد هم ایشون رو مطلع کنم تا لینک به وبلاگ منو در سایتشون قرار بده . این کار رو انجام دادم و چه جالب که آقای دکتر هم سریع لینک منو تو سایتشون گذاشتن . نتیجه هم اینه که الآن خدمت شما عزیزان هستم . کم کم به این نتیجه رسیدم که من همینی هستم که هستم و باید با خودم کنار بیام و به فکر چاره باشم . خوشحالم از اینکه خودم رو شناختم ، به خودم افتخار میکنم فقط مونده یه دوست خوب و همراه و شریک زندگی برای خودم پیدا کنم . مطمئنم روزی به این خواسته هم میرسم و من هم روی آرامش رو میبینم. یه نفر هم از ( ؟ ) ( اسم و شهر محفوظه ) اومده بود تو وبلاگ و خواست که تو مسنجر ادش کنم تا با من حرف بزنه . منم این کار رو کردم . حالا با هم خیلی راحت شدیم . هرچند از من دوره اما با هم عکس رد و بدل میکنیم ، حرف میزنیم و ابراز احساسات میکنیم چون او هم یه گی هستش و این یه نقطه مشترک بین ماهاس. من هم سعی میکنم اون چیزی که هستم رو نشون بدم و یاد گرفتم وجود و ذات خودم رو نشون بدم نه اینکه اونجور که دیگران میخوان باشم . سعی نکنین وجود خودتونو و اون چیزی رو که هستین انکار کنین چیزی رو که هستین اونو بروز بدین تا بعداً مثل من سرخورده نشین . برای خودتون یه دوست و همراه زندگی پیدا کنین و هر چه سریعتر این کارو بکنین تا مثل من تنها نمونین . آرزوم اینه که یه روز منم یه دوست پیدا کنم که اون هم مثل من باشه تا قدر همدیگه رو بهتر بدونیم . کسی که اگه یه روز نبینمش یا صداشو نشنوم ، حالم بد بشه . کسی که احساسات و عواطف و عشق منو بفهمه و بهش جواب بده . کسی که نهایت عشقم رو به اون نشون بدم و اون هم نهایت عشقش رو به پای من بریزه . کسی که دیدنش ، بوییدنش ، بوسیدنش بهم نیرو و انرژی بده . کسی که اگه دلم از این دنیا گرفت سرمو رو سینش بذارم و گریه کنم تا سبک بشم و اون به من آرامش بده . کسی که مرهمی برای زخم های من باشه و با هم عهد کنیم که تا هر دو زنده ایم از هم جدا نشیم و ... و من چشم انتظار هستم و او روزی خواهد آمد ، مطمئن هستم که یه روز میاد و منو به وجود پر عشقش مهمون میکنه . تو می آیی..... تو می آیی .......

Saturday, June 7, 2008 - ات

Thursday, August 14, 2008 - XuntjgpxzXkQUs

Monday, August 18, 2008 - wWKCtehBZwaQwMgzOg

Thursday, August 21, 2008 - MSkifyoaqjKsMURGfei

Friday, August 22, 2008 - Elias

Friday, August 22, 2008 - Kosmas